Jongeren die met hun vlogs zorgen voor onrust op straat: Zijn zij de oorzaak van het probleem of zijn ze het symptoom van een groter onderliggend probleem?

Vlogs en onrust

Wie heeft het afgelopen weken niet vanuit de media meekregen? In de Zaandamse wijk Poelenburg zorgt een groep jongeren voor ernstige overlast. Een belangrijke rol is weggelegd voor de populaire vlogger Ismail Ilgun die met zijn ‘hoodvlogs’ het straatleven in Poelenburg in beeld brengt. Naar eigen zeggen laat hij alleen zien hoe het er in de wijk aan toe gaat. Maar de politie en politici menen dat hij de jongeren ermee aanzet tot overlast. Want wat is er voor een hangjongere nu leuker dan voor 500.000 kijkers op een politieauto gaan staan?

Hoe dan ook, de situatie is nu geëscaleerd. Door alle media-aandacht is een samenscholingsverbod ingesteld en Ilgun is samen met andere jongeren opgepakt voor opruiing. Grote vraag is: zijn Ilgun’s vlogs nu de oorzaak van het probleem of leggen ze juist een dieperliggend probleem bloot?

Wie framet wie?

Ilgun begint met vloggen om geld te verdienen. Zijn vlogs worden al snel populair en door andere media opgepikt. Die plaatsen de jongeren in een negatief ‘frame’ volgens Ilgun. Zo bombardeert De Telegraaf hen tot ‘straatterroristen’. Bij Pauw worden volgens hem alleen de negatieve fragmenten uit zijn vlogs vertoond. Terwijl Ilgun dit beeld probeert te bestrijden, wordt de toon van de publieke discussie juist steeds grimmiger. Rutte noemt de jongeren onverbiddelijk ‘tuig van de richel’. Een van de arrestanten als gevolg van het samenscholingsverbod is de Turks-Nederlandse journalist Fatih Ozyar. Nadat hij is vrijgelaten, verklaart hij in een video dat hij en anderen niet zijn opgepakt vanwege het feit dat ze aanhangers zijn van Erdogan. Er wordt over en weer dus nogal wat geframed.

Vrijheid en grenzen

In essentie gaat deze kwestie over de vrijheden die we in Nederland hebben, en de vraag welke grenzen er aan die vrijheid zijn. Ismail Ilgun heeft de vrijheid om zijn vlogs te maken en daar ook geld mee te verdienen. Maar bewoners van de wijk hebben ook de vrijheid om te klagen over de overlast van jongeren.

De politie heeft de vrijheid om er tegen op te treden. Fatih Ozyar heeft de vrijheid om op beeld te vertellen over zijn arrestatie. En de overheid heeft de vrijheid om de waarden die we belangrijk vinden te waarborgen. Maar waar liggen de grenzen wanneer die vrijheden botsen?

Censuur

Censuur associëren we met dictaturen, maar zijn we in Nederland niet de andere kant op doorgeslagen? We lijken hier wel censuur op censuur te hebben. In dit geval had het censureren van Ilgun’s vlogs de overlast in Zaandam misschien kunnen verminderen en de escalatie kunnen voorkomen. Sommigen zijn van mening dat Ismail in bescherming had moeten worden genomen tegen zichzelf: nu is hij opgepakt. Toch lijkt het een paardenmiddel om een vlogger te gaan censureren.

Fatih Ozyar daarentegen vertelt in zijn video glasharde leugens met potentieel grote gevolgen. Sommige kijkers zullen echt geloven dat de Nederlandse overheid mensen oppakt omdat ze aanhanger zijn van Erdogan. Zo kan een video van een gespannen situatie een explosieve situatie maken. Beeld kan onze verworven vrijheden aanvallen. Wanneer je als land wordt aangevallen door bommenwerpers dan schiet je die uit de lucht. Maar wanneer je als land wordt aangevallen door beelden, haal je die dan ook uit de lucht?

Wie bepaalt

Wie bepaalt eigenlijk wat er gecensureerd wordt en wat niet? Op YouTube is het simpel. YouTube bepaalt wat er op en af gaat. Video’s die zeer gewelddadig zijn, naakt vertonen of inbreuk maken op auteursrecht worden eraf gegooid. Daarnaast kun je een klacht indienen over een video. Soms haalt Youtube alleen advertenties weg bij video’s. Youtube’s beleid voor dit ‘demonetizen’ is heel onduidelijk. Maar het verwijderen van advertenties ondermijnt wel het verdienmodel van de vlogger. YouTube heeft dus veel macht – misschien wel teveel – maar de conventionele media hebben ook veel macht. Hadden de jongens uit Zaandam niet bij Pauw gezeten, dan was de situatie misschien een stuk minder geëscaleerd. Er zijn soms overheden die bepalen dat YouTube volledig geblokkeerd wordt in hun land. Bijzonder onwenselijk, maar daarnaast ook niet erg succesvol want de site wordt via sluiproutes alsnog enorm vaak bezocht.

Idealiter bepalen wij als maatschappij wat er gecensureerd wordt. Want wij bepalen hoeveel views Ilgun krijgt op YouTube. Wij bepalen de kijkcijfers van Pauw. Dus wij bepalen wat bekeken wordt en wat niet. Maar het ideale antwoord is niet altijd het meest reële antwoord. Op televisie verschuiven we kindonvriendelijke programma’s nog naar na kinderbedtijd. Maar op YouTube kunnen ze op elk moment video’s bekijken die slechte invloed op ze hebben. Wie bepaalt het dan echt? Dat is een vraag die de nieuwe media opwerpen, maar waar we absoluut (nog) geen antwoord op hebben. Media als YouTube geven ons de vrijheid ons te uiten, zaken in eigen perspectief te tonen en dingen aan het licht brengen. Het verbreekt het monopolie van de conventionele media. Maar zoals we hebben gezien kan dat dus ook voor grote maatschappelijke onrust zorgen.

Wie bepaalt wat wel en wat niet bekeken mag worden? Die vraag zullen we ons in de komende tijd nog vaak moeten stellen.

Deze blog is geschreven door Thijs Kasbergen, creatief directeur bij Public Cinema.

Public Cinema helpt organisaties optimaal te presteren door beeld in te zetten. Hoe kunnen we jou helpen?

Jongeren die met hun vlogs zorgen voor onrust op straat: Zijn zij de oorzaak van het probleem of zijn ze het symptoom van een grote onderliggende probleem?

VLOGS EN ONRUST

Wie heeft het afgelopen weken niet vanuit de media meekregen? In de Zaandamse wijk Poelenburg zorgt een groep jongeren voor ernstige overlast. Een belangrijke rol is weggelegd voor de populaire vlogger Ismail Ilgun die met zijn ‘hoodvlogs’ het straatleven in Poelenburg in beeld brengt. Naar eigen zeggen laat hij alleen zien hoe het er in de wijk aan toe gaat. Maar de politie en politici menen dat hij de jongeren ermee aanzet tot overlast. Want wat is er voor een hangjongere nu leuker dan voor 500.000 kijkers op een politieauto gaan staan?

Hoe dan ook, de situatie is nu geëscaleerd. Door alle media-aandacht is een samenscholingsverbod ingesteld en Ilgun is samen met andere jongeren opgepakt voor opruiing. Grote vraag is: zijn Ilgun’s vlogs nu de oorzaak van het probleem of leggen ze juist een dieperliggend probleem bloot?

WIE FRAMET WIE?

Ilgun begint met vloggen om geld te verdienen. Zijn vlogs worden al snel populair en door andere media opgepikt. Die plaatsen de jongeren in een negatief ‘frame’ volgens Ilgun. Zo bombardeert De Telegraaf hen tot ‘straatterroristen’. Bij Pauw worden volgens hem alleen de negatieve fragmenten uit zijn vlogs vertoond. Terwijl Ilgun dit beeld probeert te bestrijden, wordt de toon van de publieke discussie juist steeds grimmiger. Rutte noemt de jongeren onverbiddelijk ‘tuig van de richel’.

Een van de arrestanten als gevolg van het samenscholingsverbod is de Turks-Nederlandse journalist Fatih Ozyar. Nadat hij is vrijgelaten, verklaart hij in een video dat hij en anderen niet zijn opgepakt vanwege het feit dat ze aanhangers zijn van Erdogan.

Er wordt over en weer dus nogal wat geframed.

VRIJHEID EN GRENZEN

In essentie gaat deze kwestie over de vrijheden die we in Nederland hebben, en de vraag welke grenzen er aan die vrijheid zijn. Ismail Ilgun heeft de vrijheid om zijn vlogs te maken en daar ook geld mee te verdienen. Maar bewoners van de wijk hebben ook de vrijheid om te klagen over de overlast van jongeren.

De politie heeft de vrijheid om er tegen op te treden. Fatih Ozyar heeft de vrijheid om op beeld te vertellen over zijn arrestatie. En de overheid heeft de vrijheid om de waarden die we belangrijk vinden te waarborgen. Maar waar liggen de grenzen wanneer die vrijheden botsen?

CENSUUR

Censuur associëren we met dictaturen, maar zijn we in Nederland niet de andere kant op doorgeslagen? We lijken hier wel censuur op censuur te hebben. In dit geval had het censureren van Ilgun’s vlogs de overlast in Zaandam misschien kunnen verminderen en de escalatie kunnen voorkomen. Sommigen zijn van mening dat Ismail in bescherming had moeten worden genomen tegen zichzelf: nu is hij opgepakt. Toch lijkt het een paardenmiddel om een vlogger te gaan censureren.

Fatih Ozyar daarentegen vertelt in zijn video glasharde leugens met potentieel grote gevolgen. Sommige kijkers zullen echt geloven dat de Nederlandse overheid mensen oppakt omdat ze aanhanger zijn van Erdogan. Zo kan een video van een gespannen situatie een explosieve situatie maken. Beeld kan onze verworven vrijheden aanvallen. Wanneer je als land wordt aangevallen door bommenwerpers dan schiet je die uit de lucht. Maar wanneer je als land wordt aangevallen door beelden, haal je die dan ook uit de lucht?

WIE BEPAALT?

Wie bepaalt eigenlijk wat er gecensureerd wordt en wat niet?

Op YouTube is het simpel. YouTube bepaalt wat er op en af gaat. Video’s die zeer gewelddadig zijn, naakt vertonen of inbreuk maken op auteursrecht worden eraf gegooid. Daarnaast kun je een klacht indienen over een video. Soms haalt Youtube alleen advertenties weg bij video’s. Youtube’s beleid voor dit ‘demonetizen’ is heel onduidelijk. Maar het verwijderen van advertenties ondermijnt wel het verdienmodel van de vlogger.

YouTube heeft dus veel macht – misschien wel teveel – maar de conventionele media hebben ook veel macht. Hadden de jongens uit Zaandam niet bij Pauw gezeten, dan was de situatie misschien een stuk minder geëscaleerd.

Er zijn soms overheden die bepalen dat YouTube volledig geblokkeerd wordt in hun land. Bijzonder onwenselijk, maar daarnaast ook niet erg succesvol want de site wordt via sluiproutes alsnog enorm vaak bezocht.

Idealiter bepalen wij als maatschappij wat er gecensureerd wordt. Want wij bepalen hoeveel views Ilgun krijgt op YouTube. Wij bepalen de kijkcijfers van Pauw. Dus wij bepalen wat bekeken wordt en wat niet. Maar het ideale antwoord is niet altijd het meest reële antwoord. Op televisie verschuiven we kindonvriendelijke programma’s nog naar na kinderbedtijd. Maar op YouTube kunnen ze op elk moment video’s bekijken die slechte invloed op ze hebben.

Wie bepaalt het dan echt? Dat is een vraag die de nieuwe media opwerpen, maar waar we absoluut (nog) geen antwoord op hebben. Media als YouTube geven ons de vrijheid ons te uiten, zaken in eigen perspectief te tonen en dingen aan het licht brengen. Het verbreekt het monopolie van de conventionele media. Maar zoals we hebben gezien kan dat kan dus ook voor grote maatschappelijke onrust zorgen.

Wie bepaalt wat wel en wat niet bekeken mag worden? Die vraag zullen we ons in de komende tijd nog vaak moeten stellen.

Public Cinema helpt organisaties optimaal te presteren door beeld in te zetten. Op deze kennisbank delen we inzichten die jouw organisatie daarbij kunnen helpen. Neem contact op om eens verder te praten over onze inzichten en jouw organisatie.

MEER LEZEN?

Wat mediamakers kunnen leren van superheldenfilms

| Alle vormen, Video | No Comments
De populariteit van superheldenfilms is al jaren aan het stijgen en lijkt niet te stoppen. Door velen worden ze gezien als oppervlakkige geldtrekkerij. Het succes van dit genre komt echter…
reisdagboek-blog

Vakantiefoto’s zijn zó 2016. Maak een visueel reisdagboek!

| Illustratie | No Comments
Foto’s maken op vakantie is tegenwoordig heel makkelijk met je smartphone altijd binnen handbereik. Maar er zijn nog veel leukere manieren om je vakantieherinneringen vast te leggen door middel van…
blog-sketchnoten-thumb

5 redenen waarom iedereen moet sketchnoten

| Illustratie | No Comments
Sketchnoting is, zoals de naam al doet vermoeden, een combinatie van schetsen en notuleren. Iris geeft 5 redenen waarom iedereen dit zou moeten doen.