Het is niet te rechtvaardigen dat publiek gefinancierde kennis vaak alleen in een vuistdik rapport verschijnt. Het bereik en de impact van een korte film is veel groter.

NIEMAND LEEST MEER

Eerlijk zeggen: wanneer heeft u voor het laatst een rapport van kaft tot kaft gelezen? Dat dacht ik al. We lezen steeds minder, en communiceren meer met beeld. Maar hoe achterhaald ook, ‘als het geschreven staat is het waar’. En dus: als overheden, onderzoeksinstituten en consultancybureaus ergens onderzoek naar doen, is het eindproduct daarvan nog steeds vaak alleen een vuistdik rapport.

BEELD ONBEGREPEN

Neem bijvoorbeeld de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). Dat zijn notoire veelschrijvers. Zo telt hun rapport ‘Naar een lerende economie’ (oktober 2013) liefst 442 pagina’s. Het bevat 176.000 woorden en slechts 2 beelden. Met beeld heeft de WRR weinig op. En ze weten zich er duidelijk ook geen raad mee.

Het eerste beeld staat op de voorkant: nietszeggende stockfotografie van een stel mieren. Waarom een stel mieren? Het is mij een raadsel. Er wordt in het rapport verder niet aan het beeld gerefereerd. ‘Mieren zijn lerende dieren, en onze economie moet ook gaan leren’, is dat het idee geweest? Dat is wel een erg magere associatie voor zo’n doorwrocht rapport. En als dat het eerste is wat de lezer ziet…

Op pagina 142 staat het tweede beeld. Oordeel zelf over de duidelijkheid ervan. 

HOGE KOSTEN PER LEZER EN WEINIG IMPACT

Dat de WRR zoveel woorden en zo weinig (doordacht) beeld gebruikt, levert twee serieuze problemen op.

Het eerste probleem is dat de kosten van zo’n rapport hoog zijn (ik schat minimaal €75.000), en dat maar weinig mensen het echt lezen (ik schat maximaal 5.000 lezers). € 15 per bereikte lezer, dat is duur besteed belastinggeld (leg ik zo verder uit).

Het tweede probleem is dat het rapport absoluut Wetenschappelijk is (zeker als dikte een indicator is voor wetenschappelijkheid), maar dat de Raad er weinig impact mee heeft op het Regeringsbeleid.

De WRR zal beargumenteren dat de regering onder de indruk is van zo’n dik rapport. Maar ik denk juist dat de WRR het de regering heel makkelijk maakt om het terzijde te schuiven.

Want wie gaat hier nu iets mee doen? Ministers? Tweede Kamerleden? Ambtenaren? Die hebben toch helemaal geen tijd om dit helemaal door te ploegen. De gemiddelde burger wordt er niet warm van. En het bedrijfsleven (leidend voorwerp van het rapport) is nog veel te druk met overleven in een post-crisis tijdperk.

En dit geldt voor de rapporten van maar al te veel overheden, onderzoeksinstituten en consultancybureaus. Ze worden ter kennisgeving aangenomen en gaan direct de onderste lade in.

MEER BEELD GEBRUIKEN EN BETER DOORDACHT BEELD GEBRUIKEN

En dat terwijl het zo simpel is: maak gebruik van de kracht van beeld.

Denk aan de film bij het verschijnen van het rapport over de Schiphol-brand. Die maakte indruk en haalde het 8-uur journaal. Er sneuvelden twee ministers. Over impact gesproken.

Is dat goedkoop effectbejag? Lenen de meeste rapporten zich niet voor zulk soort films?

Prima. Kijk dan bijvoorbeeld eens naar de animatiefilms die de Britse Royal Society for the Arts and Sciences (RSA) heeft laten maken. ‘Zo heeft ‘Drive: The surprising truth about what motivates us’ 12 miljoen kijkers bereikt. De film duurt 10 minuten, behandelt een complex onderwerp en gaat zeker niet kort door de bocht. De film heeft naar verluid € 50.000 gekost (wat overigens veel geld is voor zo’n animatiefilm, het kan goedkoper), en omgerekend € 0,004 per kijker. Vergelijk dat eens met de € 15 per lezer van een WRR rapport (3.750 keer zoveel). Vandaar, duur besteed belastinggeld.

De WRR en anderen mogen natuurlijk gewoon hun rapporten blijven schrijven, maar ik adviseer ze om daarnaast veel meer beeld te gebruiken en beeld beter doordacht in te zetten (dus geen nietszeggende stockfotografie meer). Tenminste, als ze belastinggeld beter willen besteden en meer impact willen hebben.

AAN DE SLAG

De WRR wil dat in ieder geval wel. Dit schrijven ze althans op de achterkant van hun rapport:

Ok, practice what you preach WRR. Wees een voorbeeld voor andere overheden, onderzoeksinstituten en consultancybureaus.

We leven al in een beeldcultuur, nu zelf aan de slag met beeld!

Public Cinema helpt organisaties optimaal te presteren door beeld in te zetten. Op deze kennisbank delen we inzichten die jouw organisatie daarbij kunnen helpen. Neem contact op om eens verder te praten over onze inzichten en jouw organisatie.

MEER LEZEN?

Het is niet te rechtvaardigen dat publiek gefinancierde kennis vaak alleen in een vuistdik rapport verschijnt. Het bereik en de impact van een korte film is veel groter.

NIEMAND LEEST MEER

Eerlijk zeggen: wanneer heeft u voor het laatst een rapport van kaft tot kaft gelezen? Dat dacht ik al. We lezen steeds minder, en communiceren meer met beeld. Maar hoe achterhaald ook, ‘als het geschreven staat is het waar’. En dus: als overheden, onderzoeksinstituten en consultancybureaus ergens onderzoek naar doen, is het eindproduct daarvan nog steeds vaak alleen een vuistdik rapport.

BEELD ONBEGREPEN

Neem bijvoorbeeld de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). Dat zijn notoire veelschrijvers. Zo telt hun rapport ‘Naar een lerende economie’ (oktober 2013) liefst 442 pagina’s. Het bevat 176.000 woorden en slechts 2 beelden. Met beeld heeft de WRR weinig op. En ze weten zich er duidelijk ook geen raad mee.

Het eerste beeld staat op de voorkant: nietszeggende stockfotografie van een stel mieren. Waarom een stel mieren? Het is mij een raadsel. Er wordt in het rapport verder niet aan het beeld gerefereerd. ‘Mieren zijn lerende dieren, en onze economie moet ook gaan leren’, is dat het idee geweest? Dat is wel een erg magere associatie voor zo’n doorwrocht rapport. En als dat het eerste is wat de lezer ziet…

Op pagina 142 staat het tweede beeld. Oordeel zelf over de duidelijkheid ervan. 

HOGE KOSTEN PER LEZER EN WEINIG IMPACT

Dat de WRR zoveel woorden en zo weinig (doordacht) beeld gebruikt, levert twee serieuze problemen op.

Het eerste probleem is dat de kosten van zo’n rapport hoog zijn (ik schat minimaal €75.000), en dat maar weinig mensen het echt lezen (ik schat maximaal 5.000 lezers). € 15 per bereikte lezer, dat is duur besteed belastinggeld (leg ik zo verder uit).

Het tweede probleem is dat het rapport absoluut Wetenschappelijk is (zeker als dikte een indicator is voor wetenschappelijkheid), maar dat de Raad er weinig impact mee heeft op het Regeringsbeleid.

De WRR zal beargumenteren dat de regering onder de indruk is van zo’n dik rapport. Maar ik denk juist dat de WRR het de regering heel makkelijk maakt om het terzijde te schuiven.

Want wie gaat hier nu iets mee doen? Ministers? Tweede Kamerleden? Ambtenaren? Die hebben toch helemaal geen tijd om dit helemaal door te ploegen. De gemiddelde burger wordt er niet warm van. En het bedrijfsleven (leidend voorwerp van het rapport) is nog veel te druk met overleven in een post-crisis tijdperk.

En dit geldt voor de rapporten van maar al te veel overheden, onderzoeksinstituten en consultancybureaus. Ze worden ter kennisgeving aangenomen en gaan direct de onderste lade in.

MEER BEELD GEBRUIKEN EN BETER DOORDACHT BEELD GEBRUIKEN

En dat terwijl het zo simpel is: maak gebruik van de kracht van beeld.

Denk aan de film bij het verschijnen van het rapport over de Schiphol-brand. Die maakte indruk en haalde het 8-uur journaal. Er sneuvelden twee ministers. Over impact gesproken.

Is dat goedkoop effectbejag? Lenen de meeste rapporten zich niet voor zulk soort films?

Prima. Kijk dan bijvoorbeeld eens naar de animatiefilms die de Britse Royal Society for the Arts and Sciences (RSA) heeft laten maken. ‘Zo heeft ‘Drive: The surprising truth about what motivates us’ 12 miljoen kijkers bereikt. De film duurt 10 minuten, behandelt een complex onderwerp en gaat zeker niet kort door de bocht. De film heeft naar verluid € 50.000 gekost (wat overigens veel geld is voor zo’n animatiefilm, het kan goedkoper), en omgerekend € 0,004 per kijker. Vergelijk dat eens met de € 15 per lezer van een WRR rapport (3.750 keer zoveel). Vandaar, duur besteed belastinggeld.

De WRR en anderen mogen natuurlijk gewoon hun rapporten blijven schrijven, maar ik adviseer ze om daarnaast veel meer beeld te gebruiken en beeld beter doordacht in te zetten (dus geen nietszeggende stockfotografie meer). Tenminste, als ze belastinggeld beter willen besteden en meer impact willen hebben.

AAN DE SLAG

De WRR wil dat in ieder geval wel. Dit schrijven ze althans op de achterkant van hun rapport:

Ok, practice what you preach WRR. Wees een voorbeeld voor andere overheden, onderzoeksinstituten en consultancybureaus.

We leven al in een beeldcultuur, nu zelf aan de slag met beeld!

Public Cinema helpt organisaties optimaal te presteren door beeld in te zetten. Op deze kennisbank delen we inzichten die jouw organisatie daarbij kunnen helpen. Neem contact op om eens verder te praten over onze inzichten en jouw organisatie.

MEER LEZEN?