Tijdens dodenherdenking wordt pas sinds 2 jaar beeld ingezet. Ook dit jaar wordt er weer een video met het persoonlijke verhaal van de kransleggers getoond op grote schermen op de Dam. Waarom werkt dat zo goed, en wat leren we daarvan over breken met tradities?

EEN IN BETON GEGOTEN TRADITIE

Geen traditie is meer in beton gegoten dan de landelijke Dodenherdenking op 4 mei. Al sinds de eerste herdenking in 1945 volgt de herdenking een uiterst strikt protocol. Toch waagde het Nationaal Comité 4 en 5 mei zich in 2016 aan iets nieuws: twee grote videoschermen waarop kransleggers een persoonlijke videoboodschap uitspraken. Het pakte bijzonder goed uit. Twitteraars waren unaniem onder de indruk. Zelfs de LINDA had het erover.

Ongetwijfeld is er achter de schermen driftig over deze nieuwe aanpak gediscussieerd. Gelukkig heeft het Nationaal Comité 4 en 5 mei op deze manier een mooi nieuw evenwicht gevonden in de precaire balans tussen behouden en vernieuwen. Goed voorbeeld doet volgen en dus is de vraag: waarom werken de videoboodschappen zo goed, en wat kunnen wij daarvan leren over breken met tradities?

VERKLARING 1: BEELDCULTUUR EN DE KRACHT VAN BEELD

Over een aantal jaar zijn de laatste overlevenden van de concentratiekampen overleden

De eerste reden waarom de videoboodschappen zo goed werken is dat de kracht van beeld in onze huidige beeldcultuur belangrijker is dan ooit. Dat zien we ook in de geschiedschrijving over de Tweede Wereldoorlog. Over een aantal jaar zijn de laatste overlevenden van de concentratiekampen overleden. De ooggetuigen zijn er dan niet meer, maar getuige het toenemende antisemitisme blijft de nagedachtenis uiterst relevant. En in dat kader zegt één beeld inderdaad meer dan 1.000 woorden. Eén blik op de berg schoenen van de slachtoffers van Auschwitz is voldoende om het historisch bewustzijn springlevend te houden.

Overigens is er niet alleen behoefte aan beelden voor het algemeen publiek, het publiek gebruikt ze zelf ook. Vind ervan wat je ervan vindt, ook de critici van de Dodenherdenking bedienen zich van beeld. Wat dacht je van de Twitter-actie: #geen4meivoormij?

VERKLARING 2: WE WILLEN PERSOONLIJKE VERHALEN

De tweede reden waarom de videoboodschappen op 4 mei zo goed werken is dat we behoefte hebben aan persoonlijke verhalen. Kijk maar naar tv-programma’s zoals ‘Langs de oevers van de Yangtze’, ‘De Pen & Het Zwaard’ en ‘De aanklagers’. Ze gaan stuk voor stuk over persoonlijke verhalen. Verhalen van de journalisten, burgers en openbaar aanklagers die geïnterviewd worden, maar zelfs ook vaak over ‘het verhaal’ van de presentator.

WIE BREEKT ER NIET MET TRADITIES?

Niet alleen het Nationaal Comité 4 en 5 mei breekt met tradities. De laatste jaren zien we bijvoorbeeld dat de presentatie van een rapport met visuele middelen kracht wordt bijgezet. Traditioneel werd een rapport steevast als volgt aangeboden: een woordje van de commissievoorzitter, een fotomomentje met de minister, en over tot de orde van de dag. Een beetje zo dus:

Tegenwoordig is een rapportpresentatie steeds vaker een gebeurtenis die draait om beeld en om beeldvorming. Zo zag de presentatie van het rapport over de ramp met de MH17 – inclusief indrukwekkende animatie – er als volgt uit:

Het verschil moge duidelijk zijn.

BREEK ZELF OOK MET TRADITIES

Stel jezelf nu eens hardop de vraag: met welke traditie kan ík breken? Wat doe ik nu al jarenlang op dezelfde manier, alleen omdat we het nu eenmaal altijd al zo doen? En bedenk dan eens: hoe zou ik dat kunnen verbeteren door beelden en persoonlijke verhalen in te zetten?

Want zeg nou zelf: als het Nationaal Comité 4 en 5 mei nu met haar tijd meegaat na 71 jaar lang protocol te hebben gevolgd, dan kan iedereen het toch?

Deze blog is geschreven door Peter Kasbergen, algemeen directeur bij Public Cinema.

Public Cinema helpt organisaties optimaal te presteren door beeld in te zetten. In onze blogs delen we inzichten die jouw organisatie daarbij kunnen helpen. Neem contact op om eens verder te praten over onze inzichten en jouw organisatie.

MEER LEZEN?

De publieke geheimen van video

Vlog: De publieke geheimen van… – Afl. 1: Green screen

| Alle vormen, Video | No Comments
In 'De publieke geheimen van...' legt Ruben geheimen bloot en geeft hij tips en tricks op het gebied van video, animatie, social media, grafisch ontwerp en andere vakgebieden waarin we…

Wat mediamakers kunnen leren van superheldenfilms

| Alle vormen, Video | No Comments
De populariteit van superheldenfilms is al jaren aan het stijgen en lijkt niet te stoppen. Door velen worden ze gezien als oppervlakkige geldtrekkerij. Het succes van dit genre komt echter…
reisdagboek-blog

Vakantiefoto’s zijn zó 2016. Maak een visueel reisdagboek!

| Illustratie | No Comments
Foto’s maken op vakantie is tegenwoordig heel makkelijk met je smartphone altijd binnen handbereik. Maar er zijn nog veel leukere manieren om je vakantieherinneringen vast te leggen door middel van…

Tijdens dodenherdenking wordt pas sinds 2 jaar beeld ingezet. Ook dit jaar wordt er weer een video met het persoonlijke verhaal van de kransleggers getoond op grote schermen op de Dam. Waarom werkt dat zo goed, en wat leren we daarvan over breken met tradities?

EEN IN BETON GEGOTEN TRADITIE

Geen traditie is meer in beton gegoten dan de landelijke Dodenherdenking op 4 mei. Al sinds de eerste herdenking in 1945 volgt de herdenking een uiterst strikt protocol. Toch waagde het Nationaal Comité 4 en 5 mei zich in 2016 aan iets nieuws: twee grote videoschermen waarop kransleggers een persoonlijke videoboodschap uitspraken. Het pakte bijzonder goed uit. Twitteraars waren unaniem onder de indruk. Zelfs de LINDA had het erover.

Ongetwijfeld is er achter de schermen driftig over deze nieuwe aanpak gediscussieerd. Gelukkig heeft het Nationaal Comité 4 en 5 mei op deze manier een mooi nieuw evenwicht gevonden in de precaire balans tussen behouden en vernieuwen. Goed voorbeeld doet volgen en dus is de vraag: waarom werken de videoboodschappen zo goed, en wat kunnen wij daarvan leren over breken met tradities?

VERKLARING 1: BEELDCULTUUR EN DE KRACHT VAN BEELD

De eerste reden waarom de videoboodschappen zo goed werken is dat de kracht van beeld in onze huidige beeldcultuur belangrijker is dan ooit. Dat zien we ook in de geschiedschrijving over de Tweede Wereldoorlog. Over een aantal jaar zijn de laatste overlevenden van de concentratiekampen overleden. De ooggetuigen zijn er dan niet meer, maar getuige het toenemende antisemitisme blijft de nagedachtenis uiterst relevant. En in dat kader zegt één beeld inderdaad meer dan 1.000 woorden. Eén blik op de berg schoenen van de slachtoffers van Auschwitz is voldoende om het historisch bewustzijn springlevend te houden.

Overigens is er niet alleen behoefte aan beelden voor het algemeen publiek, het publiek gebruikt ze zelf ook. Vind ervan wat je ervan vindt, ook de critici van de Dodenherdenking bedienen zich van beeld. Wat dacht je van de Twitter-actie: #geen4meivoormij?

VERKLARING 2: WE WILLEN PERSOONLIJKE VERHALEN

De tweede reden waarom de videoboodschappen op 4 mei zo goed werken is dat we behoefte hebben aan persoonlijke verhalen. Kijk maar naar tv-programma’s zoals ‘Langs de oevers van de Yangtze’, ‘De Pen & Het Zwaard’ en ‘De aanklagers’. Ze gaan stuk voor stuk over persoonlijke verhalen. Verhalen van de journalisten, burgers en openbaar aanklagers die geïnterviewd worden, maar zelfs ook vaak over ‘het verhaal’ van de presentator.

WIE BREEKT ER NIET MET TRADITIES?

Niet alleen het Nationaal Comité 4 en 5 mei breekt met tradities. De laatste jaren zien we bijvoorbeeld dat de presentatie van een rapport met visuele middelen kracht wordt bijgezet. Traditioneel werd een rapport steevast als volgt aangeboden: een woordje van de commissievoorzitter, een fotomomentje met de minister, en over tot de orde van de dag. Een beetje zo dus:

Tegenwoordig is een rapportpresentatie steeds vaker een gebeurtenis die draait om beeld en om beeldvorming. Zo zag de presentatie van het rapport over de ramp met de MH17 – inclusief indrukwekkende animatie – er als volgt uit:

Het verschil moge duidelijk zijn.

BREEK ZELF OOK MET TRADITIES

Stel jezelf nu eens hardop de vraag: met welke traditie kan ík breken? Wat doe ik nu al jarenlang op dezelfde manier, alleen omdat we het nu eenmaal altijd al zo doen? En bedenk dan eens: hoe zou ik dat kunnen verbeteren door beelden en persoonlijke verhalen in te zetten?

Want zeg nou zelf: als het Nationaal Comité 4 en 5 mei nu met haar tijd meegaat na 71 jaar lang protocol te hebben gevolgd, dan kan iedereen het toch?

Deze blog is geschreven door Peter Kasbergen, algemeen directeur bij Public Cinema.

Public Cinema helpt organisaties optimaal te presteren door beeld in te zetten. In onze blogs delen we inzichten die jouw organisatie daarbij kunnen helpen. Neem contact op om eens verder te praten over onze inzichten en jouw organisatie.

MEER LEZEN?

De publieke geheimen van video

Vlog: De publieke geheimen van… – Afl. 1: Green screen

| Alle vormen, Video | No Comments
In 'De publieke geheimen van...' legt Ruben geheimen bloot en geeft hij tips en tricks op het gebied van video, animatie, social media, grafisch ontwerp en andere vakgebieden waarin we…

Wat mediamakers kunnen leren van superheldenfilms

| Alle vormen, Video | No Comments
De populariteit van superheldenfilms is al jaren aan het stijgen en lijkt niet te stoppen. Door velen worden ze gezien als oppervlakkige geldtrekkerij. Het succes van dit genre komt echter…
reisdagboek-blog

Vakantiefoto’s zijn zó 2016. Maak een visueel reisdagboek!

| Illustratie | No Comments
Foto’s maken op vakantie is tegenwoordig heel makkelijk met je smartphone altijd binnen handbereik. Maar er zijn nog veel leukere manieren om je vakantieherinneringen vast te leggen door middel van…